De Tafel

  • juli 30, 2019

Mefiboseth, mijn held! Hij was een zoon van Jonathan, de hartsvriend van David. Mefiboseth was kreupel aan beide voeten. Hij groeide op in een omgeving waar geen intimiteit was en niet werd gecommuniceerd. Hij werd door niemand gezien en zag zichzelf als een dode hond. (Lees zijn verhaal in de bijbel, 2 Samuël 9). David had met Jonathan een verbond gesloten dat hij, als hij koning zou zijn, de familieleden van Jonathan zou beschermen.

Op een gegeven moment liet David Mefiboseth bij zich brengen. Hij bewees hem liefde, zoals hij Jonathan had beloofd. David zag hem en noemde hem bij zijn naam. Velen hadden hem verguisd, gekleineerd en afgewezen, maar David adopteerde hem en herstelde zo zijn identiteit. Hij mocht voortdurend aan de tafel van de koninklijke familie de maaltijden genieten.

In de ‘Het Boek-vertaling’ staat, ‘… maar hijzelf – hij was verlamd aan beide voeten – verhuisde naar Jeruzalem en nam zijn intrek in het paleis.’ Met zijn verlamde benen mocht hij bij de koning wonen en het voorwerp zijn van zijn liefde. Het accent ligt op de Genezer en niet zozeer op genezing! Hem, de Genezer te mogen kennen, face to face, is het verlangen van mijn hart. Even terug naar de tafel van de koning.

In mijn fantasie zie ik David en zijn familie aan de tafel zitten. Allemaal mooie, wijze, indrukwekkende mensen met zoveel status. De mooie Tamar, de knappe en sterke Absalom, de wijze Salomo en ga zo maar door. Tussen deze imposante mensen is nog één plek vrij. Nog één persoon mag aanschuiven aan de tafel van de koning. Het is Mefiboseth. Hij neemt plaats en kijkt David recht in de ogen, aangezicht tot aangezicht. David ziet hem en kijkt niet naar zijn beperkingen. Zijn ‘dode hond syndroom’ is verleden tijd. From a nobody to a precious somebody!

De tafel is het symbool van het ‘familie-zijn’ oftewel ‘kerk-zijn’. Mefiboseths kreupele benen waren onder de tafel. Het enige wat David zag, waren zijn ogen die smachtten van verlangen naar intimiteit. Aan de tafel wordt niet veroordeeld, afgewezen of gestigmatiseerd. Aan de tafel is volkomen veiligheid! Aan de tafel wordt niet ‘gevloekt’ maar gezegend!

Dat is ‘kerk-zijn’, familie-zijn en samen die diepe intimiteit beleven. Intimiteit van het geadopteerd zijn als Vaders geliefde kind. Intimiteit van gezien worden en niet veroordeeld of afgewezen worden. De tafel, intimiteit met God, bedekt en herstelt alles. Het brengt totale vernieuwing. Kom je ook? Het mag, je bent zo welkom!

Liefs,
Jan

Leave a Reply

Your email address will not be published. Fields marked with * are required

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.



Privacybeleid