Tuintje in mijn hart

  • juli 30, 2019

Kon ik ze soms maar plukken, die vruchten van de Geest. Dan plantte ik een boompje, gaf het alles wat het nodig had, ondanks mijn gebrek aan groene vingers. En dan plukte ik alle liefde en geduld die ik tekort had, zomaar uit dat boompje. In gedachten maak ik een voorstelling. Ja! Dan zou ik hem daar achterin zetten. Of nee, ik zou hem juist vlak bij de openslaande tuindeuren zetten. Want soms zijn er van die crisis momenten… dan wil je niet ver hoeven lopen. Ja, dat leek me de beste plek.

De vruchten die er dan aan groeiden, zou ik voorzichtig in mandjes leggen. Of zouden ze pas weer groeien als de vorige geplukt was? Ik glimlach; dan was mijn boom doorlopend leeg. Dan zou ik wel héél veel Pokon moeten kopen voor het boompje, zodat hij mega snel kon groeien.

Ik kom weer terug in de realiteit, en aanschouw mijn tuin vol onkruid. Die boom was toch wel ideaal geweest. Gekscherend kijk ik naar boven en vraag God om een boom met vruchten van de geest. En met de grijns nog op mijn gezicht, waait Zijn antwoord verrassend snel terug en klinkt er; “Die heb ik toch allang in je hart geplant… Je hoeft ‘m slechts van Pokon te voorzien.”

Linda

Leave a Reply

Your email address will not be published. Fields marked with * are required

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.



Privacybeleid