Verandering door beweging!

  • december 24, 2018

Ik loop tegenwoordig wat therapeuten af. Deze keer is het bij de fysio op de behandeltafel.

Ik beantwoord de bekende “hoe-gaat-het” vraag, en prevel wat onverstaanbare woorden omdat hij precies op dat moment een gevoelige aanhechting van een spier onder handen neemt. Ik kerm luid en gebaar dat het op het randje is. Hij knikt, versoepelt zijn greep iets, en vraagt: “Wil je nu even wat bewegingen maken?” Hij vraagt het vriendelijk, maar ik heb al spijt zodra ik het doe. Waarom moet ik eigenlijk bewegen?! Alsof het niet al pijn genoeg doet zónder beweging. De tegendraadse kant van mij vind het nergens voor nodig, en mijn hoofd wil weten waarom. “Omdat er pas verandering ontstaat door beweging” is zijn antwoord. Hmm. Grom ik. En ik twijfel of ik wel van de pijn af wil, als het me zó veel kost.

Tot ik opeens een parallel zie met mijn eigen leven, waarin ik óók bang ben om te bewegen en stappen te zetten. Bang om te verliezen wat ik heb. Zelfs al is het de pijn. Want de pijn is zo vertrouwd geworden.

Die vergelijking hakt erin, net zoals de spier die weer een venijnige scherpe pijn veroorzaakt. Ik knijp mijn ogen stijf dicht, en vraag of het écht waar is. Dat van die beweging en verandering enzo. Hij lacht, en zegt: “Pas wanneer de pijn zó oncomfortabel is dat het niet meer te dragen is, komen mensen pas. Maar dat is jammer, want het hoeft helemaal niet zo zwaar te zijn. Als ze maar eens eerder zouden komen. EN bewegen natuurlijk.” En net als ik wat wil zeggen, voegt hij er nog aan toe, terwijl hij in mijn schouder knijpt: “Maar sommige mensen zijn gewoon een beetje eigenwijs”. Ik doe mijn geopende mond weer dicht, en met een zuur lachje laat ik mijn hoofd in de bank zakken. Ok. De boodschap is overgekomen. It’s time to move.

Linda

Leave a Reply

Your email address will not be published. Fields marked with * are required

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.



Privacybeleid